[σεναριο]

Σκηνη α.

Το γυαλινο μπουκαλι ριχνεται στη θαλασσα. Μεσα του μεταφερει ένα μηνυμα με αγνωστο παραληπτη. Η θαλασσα θα το ταξιδεψει, οπου εκεινη νομιζει καλυτερα.

Σκηνη β.

Μυτιληνη: Σταθμος μνημης των παιδικων μου χρονων. Ένα καραβι που βρισκεται στη στερια και αποτελει από μονο του δοχειο μνημης, αποκτα ένα καινουργιο ταξιδιωτη. Τη μικρη Κατερινα, που μεταφερει αντικειμενα που συνδεονται με εικονες, υφες, αρωματα και ακουσματα της παιδικης της ηλικιας. Πολυχρωμα μολυβια και ξυλικα τουβλακια, παζλ και χαρτινα φαναρακια, κατασκευες με lego και νεροπιστολα, comics και κασετες με παραμυθια, αλογακια και ντομινο. Το καραβι ριχνεται στη θαλασσα, στο νερο. Για να λυτρωθει. Για να ταξιδεψει μεχρι τον επομενο σταθμο. Το λιμανι της Πατρας. Εκει θα παραμεινει για 5 χρονια. Τα χρονια της φοιτητικης ζωης.

Σκηνη γ.

Πατρα: σταθμος μνημης φοιτητικων χρονων. Το καραβι μετα απο το χρονικο διαστημα των 5 χρονων, ειναι ετοιμο να σαλπαρει ξανα. Τωρα η Κατερινα, μεγαλη πια, μεταφερει μαζι της, αντικειμενα απο τη φοιτητικη της ζωη. Μαρκαδοροι και πινελα, γιογιο και γλειφιτζουρια, κουδουνι ποδηλατου και σκιτσα, laptop και μακετες, βιβλια αρχιτεκτονικης και ιδεες, σχεδια και κλιμακομετρα, εισητηρια και χαρτες απο τα τα ταξιδια της. Το καραβι θα ταξιδεψει και παλι, μεχρι τον επομενο σταθμο μνημης...

Δυο τοποι. Δυο σταθμοι μνημης. Μυτιληνη: σταθμος παιδικων χρονων. Πατρα: σταθμος φοιτητικων χρονων. Ενα ταξιδι μνημης με μεσο μεταφορας το καραβι της Φυκιοτρυπας.

Μυτιληνη. Περιοχη Φωκιοτρυπα (Φυκιοτρυπα αλλιως, απο παραφθορα της λεξης. Βρισκεται στον παραλιακο δρομο, κατω απο το καστρο της πολης.

[Χειμωνιατικο απογευμα. Βολτα με τα ποδια στην προκυμαια. Περναω το αγαλμα της ελευθεριας και συνεχιζω τον παραλιακο δρομο. Τωρα δεν ακουγεται ο θορυβος τησ πολης, παρα μονο ο ανεμος και ο δυνατος παφλασμος των κυματων. Περιοχη Φυκιοτρυπα. Δρομος- Οριο. Αριστερα, πευκα και πιο πανω το καστρο. Δεξια, η θαλασσα και τα απεναντι παραλια που διακρινονται στο βαθος του οριζοντα. Σταση. Ο δρομος με φερνει μπροστα σε ενα πετρινο καραβι, που λες και καποια κακια μαγισσα το εχει μαρμαρωσει και ακινητοποιησει στην ακτη. Στα ματια μου φανταζει ετοιμο να σαλπαρει. Το μονο που χρειαζεται ειναι ενα μικρο σπρωξιμο. Πλησιαζω. Κοιταζω γυρω. Ενα ερημικο τοπιο λιγα βηματα μακρια απο το κεντρο της πολης. Εγκαταλειψη. Γυρω σταθμευμενα φορτηγα που περιμενουν το επομενο πλοιο. Ανεβαινω τις σκαλες συγκρατωντας την ισορροπια μου εξαιτιας του δυνατου αερα. Πανοραμικη θεα. Προς ολα τα σημεια. Η καινουργια και η παλια πολη, το καστρο, το λιμανι. Αφουγκραζομαι τα κυματα που χτυπανε πανω στους βραχους και τους γλαρους που πετανε εκει διπλα. Η πορτα ειναι σπασμενη και μεσα ο χωρος ειναι γεματος συριγγες και μπαζα. Ενα καραβι που σε ταξιδευει σε εναν αλλο κοσμο, σκεφτομαι. Το βραδυ αναβει ο φαρος που βρισκεται πανω στο βραχο, κατευθυνοντας τα πλοια. Φως. Ενα ειδος σιωπηλης ζωης. Αλλοτε σηματοδοτουσε τον περιπατο των Μυτιληναιων μεχρι την ακτη της πολης. Τωρα σηματοδοτει το καταφυγιο για ζευγαρακια, ναρκομανεις και μερικες φορες, λαθρεπιβατων. Αγγιζω τη κρυα πετρα. Αισθανομαι. Νιωθω. Το φως πεφτει απανω στον ογκο του κτηριου που βρισκεται πανω στο βραχο, και του δινει μια αισθηση μελαγχολιας. Φθορα του χρονου. Παρεμβασεις των ανθρωπων. Η σιωπη των ξεχασμενων αντικειμενων και των ταλαιπωρημενων υλικων, φερνει τη μνημη. Εκεινων που περασαν απο κει και αφησαν κατι. Ενα graffiti στον τοιχο, λογια ερωτευμενων με μαρκαδορο, σκουπιδια. Διαβασα πως στον πολεμο, οι γερμανοι το χρησιμοποιουσαν σαν παρατηρητηριο. Και πραγματι. Το πετρινο αυτο καραβι αποτελει ενα αμιλητο παρατηρητη ολης της πολης. Ενα καραβι μνημης που εμπλουτιζεται συνεχεια απο τους καινουργιους του "ταξιδιωτες".]

Μυτιληνη. Περιοχη Φωκιοτρυπα (Φυκιοτρυπα αλλιως, απο παραφθορα της λεξης). Βρισκεται στον παραλιακο δρομο, κατω απο το καστρο της πολης.

documentation εγκαταστασης 13/9/2006


















ελλη βασσαλου βικυ πολυχρονοπουλου δαφνη αηδονη

ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΤΟΙΧΟΣ
ΣΤΟΝ ΕΒΡΑΪΚΟ ΕΓΓΡΑΜΑΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΖΟΤΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ. Η ΜΝΗΜΗ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΩΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΚΑΙ Ο ΕΒΡΑΪΚΟΣ ΛΑΟΣ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ Ο ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ.

THE WESTERN WALL OR SIMPLY THE KOTEL, IS A RETAINING WALL IN JERUSALEM THAT DATES FROM THE TIME OF THE JEWISH SECOND TEMPLE

ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΤΟΙΧΟΣ

ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΤΟΙΧΟΣ
ΕΝΑΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΟ ΔΥΤΙΚΟ ΤΟΙΧΟΣ (THE KOTEL) ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. ΕΝΑΣ ΤΟΙΧΟΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ ΦΟΡΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΕΥΧΕΣ, ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΑ ΑΠΛΩΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.

ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗ ΣΑΝ ΣΚΑΚΙΕΡΑ

O ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΚΑΛΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΩΝ ΑΝΔΕΩΝ. Η ΣΚΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΣΟΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΩΘΟΥΝ ΟΙ ΔΥΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟΙ ΠΟΛΟΙ. ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΟΥΜΕ ΤΟΣΟ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΜΕ ΤΙΣ ΚΛΙΜΑΚΩΤΕΣ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ.

ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΠΑΡΕΑ, ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΗ. ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΗ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΨΥΧΡΑ. ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΜΑΣ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ. ΚΑΝΟΥΜΕ ΒΟΛΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ «ΣΚΑΛΑ» ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΕΒΟΥΜΕ ΣΤΟ ΥΠΟΣΤΕΓΟ. ΘΑ ΜΟΥ ΜΕΙΝΕΙ Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΠΟΥΤΣΙΩΝ ΣΚΑΚΙΕΡΑ.

EMPTY SPACES – USEFUL MEMORIES

http://www.geocities.com/tareq_gr/index.html

http://www.geocities.com/tareq_gr/ani01.divx.avi


Οι λέξεις περιγράφουν δύσκολα το σχήμα και την χωρική μορφολογία των πραγμάτων που προσεγγίζουμε με την όραση, τον περίπατο ή την αφή και γνωρίζουμε με το σχέδιο, τα μαθηματικά ή την κατασκευή.
Η προτεραιότητα των λέξεων, όσον αφόρα την συγκρότηση του νοήματος , δίνει τη θέση της σε μια αίσθηση δοκιμασίας όταν τις απευθύνουμε στην περιγραφή της μορφής. Ίσως αυτή να είναι η αίτια που, όταν θελήσουμε να ασχοληθούμε συστηματικά με τη μορφή, ο λόγος ξεγλίστραει συχνά από την περιγραφή προς την ερμηνεία. Η επιμονή στην περιγραφή μπορεί παρ’ όλα αυτά να ζωογονεί τη γλώσσα αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τη λογική της μορφής. Το βίωμα της οπτικής και χωρικής ασυνέχειας συνδέεται αναπόσπαστα με την παρουσία σε εσωτερικό χώρο. Πράγματι, εκείνο που συνήθως ονομάζεται εξωτερική θέα ενός κτιρίου μπορεί να οριστεί ως η συνεχώς παραλλασσόμενη θέα ενός αντικείμενου καθώς κινούμαστε μπρος ή γύρω από αυτό. Αντίθετα, η εσωτερική θέα χαρακτηρίζεται από ασυνέχεια, καθώς διασχίζουμε ένα όριο και περνάμε από ένα δωμάτιο σε ένα άλλο, ή καθώς αντικρίζουμε διαφορετικές θεάσεις ενός χώρου που είχε για ένα διάστημα κρυφτεί, ή καθώς ωθούμαστε σε απότομες αλλαγές της κατεύθυνσης κατά τη γέννηση μας.
«Αθήναιο» ονομάζεται το κτίριο που στεγάζει το κέντρο πληροφοριών, την αφετηρία ξεναγήσεων, την αίθουσα προβολών και συγκεντρώσεων και μια μικρή ιστορική έκθεση του οικισμού.
( Γιάννης Πεπόνης – «ΧΩΡΟΓΡΑΦΙΕΣ» )


Κάνοντας λοιπον μια βόλτα στους δρόμους της Πάτρας συναντήσαμε κάποιους άδειους χώρους με ‘’ιστορία’’. Αρχαιολογικοί χώροι οι οποίοι ανακαλύφθηκαν και αποκαλύφθηκαν στην επιφάνεια. Χώροι οι οποίοι προϋποθέτουν προστασία και συντήρηση (αυτό όμως δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα). Το ότι βρήκαμε πολλούς τέτοιους χώρους, οι οποίοι δεν πρέπει να ξεχαστούν , αλλά από την άλλη παραμελούνται και στην ουσία είναι σαν να μην υπάρχουν, προτείνουμε οι χώροι αυτοί να χρησιμοποιηθούν ως «δοχεία μνήμης». Θέσαμε σαν θέμα την ‘’ΠΑΤΡΑ’’ και σκεφτήκαμε οι χώροι αυτοί να βγουν ξανά στην επιφάνεια και να αποκτήσουν κάποια αξία. Έτσι οι ‘’άδειοι χώροι’’ θα μετατραπούν σε ‘’χρήσιμα δοχεία μνήμης’’. ( “Empty Spaces – Useful Memories’’) .Πήραμε ως παράδειγμα ένα από τους χώρους αυτούς που βρίσκεται απέναντι από την πλ. Αγίου Γεωργίου, κοντά στο κάστρο. Κάναμε μια ‘’απόπειρα’’ να διαμορφώσουμε ένα χώρο έκθεσης ανοιχτό, στον οποιό θα εκθεσουμε φωτογραφίες, σκίτσα, μακέτες όπως επίσης θα υπάρχει και μια προβολή βίντεο με θέμα τις μνήμες που άφησε σε μας η Πάτρα. Σημεία, χώροι, τοπόσημα, τα οποία θυμίζουν σε μας την Πάτρα και την έχουμε συνδέσει μ’αυτά, όπως είναι η γέφυρα, ο φάρος, το δασήλειο, οι σκάλες της Γεροκοστοπούλου και της Αγίου Νικολάου, το λιμάνι, η γραμμή του τρένου κ.α.

«είμαστε η υπόσχεση αγέννητων περιστάσεων ΄ την παρουσία μας χρειάζονται όλοι οι χώροι»
W .H . Auden, «Kairos and Logos»,Collected Pones

ΑΚΑΛΥΠΤΟΣ ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΟΥ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟΥ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΟΔΟΥΣ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ, ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΚΑΝΑΚΑΡΗ ΚΑΙ ΕΡΜΟΥ.

ΑΚΑΛΥΠΤΟΣ ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΟΥ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟΥ ΟΔΩΝ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ, ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΚΑΝΑΚΑΡΗ ΚΑΙ ΕΡΜΟΥ.

EPIFANIAKA

περιοχη: αναλημματικος τοιχος κατω απο την πλατειαυψηλων αλωνιων
στοιχεια: ο τοιχος που βρισκεται κατω απο την πλατεια εχει δυο εισοδους που βρισκονται στο πρανες που αρχιζει απο το πανω μερος της τριων ναυαρχων και αποτελει μερος του αρχειου ρωμαικου αναλημματικου τοιχου εχει δυο εισοδους που οδηγουν σε χωρους καταφυγιου, που χρησιμοποιηθηκαν κατα τον β παγκοσμιο πολεμο. το κεντρο της πατρας εχει και αλλους χωρους που αποτελεσαν καταφυγια, με σκοπο την προφυλαξη των αμαχων σε περιπτωση αεροπορικης επιδρομης. υστερα απο ερευνα στον τυπο και απο συζητησεις με κατοικους της πολης, βρηκα τους χωρους αυτους και οι εικονες τους αποτελουν τα εμβληματα για τον τοπο-τοιχο που εχω επιλεξει ως τοπο δρασης. οι εικονες των κτιριων που περιεχουν τα καταφυγια θα μπορουσαν ειτε να προβληθουν πανω στον αναλημματικο τοιχο, ειτε ακομα και σαν εικονα στο μυαλο του καθε κατοικου της πολης θα μπορουσαν να αποτελεσουν προσωπικο εμβλημα.
προσωπικο κειμενο: ο κοσμος του σημερα ειναι ενας κοσμος γυμνος, πεινασμενος, κατεστραμμενος, εν συγκρισει με τον προ του 1914 κοσμο, και, ακομα πιο πολυ, εν συγκρισει με το μελλον που φανταζονταν οι ανθρωποι αυτης της εποχης. στις αρχες του εικοστου αιωνα, το οραμα μιας μελλοντικης κοινωνιας που θα ηταν απισευτα πλουσια, ανετη, πειθαρχημενη και επαρκης, ενας κοσμος αστραφτερος απο γυαλι, ατσαλι και κατασπρο μπετον, αποτελουσε μερος της συνειδησης σχεδον καθε μορφωμενου ανθρωπου. η επιστημη και η τεχνολογια εξελισσονταν ταχυτατα και φαινοταν φυσικο να υποθετει κανεις πως θα συνεχιζαν να εξελισσονται. αυτο δεν εγινε, και τουτο οφειλεται, αφ΄ενος, στην ενδεια στην οποια οδηγησε μια μακρα σειρα πολεμων και επαναστασεων, και, αφέτερου, στο οτι η επιστημονικη και η τεχνικη προοδος βασιζονταν στην εμπειρικη σκεψη που δεν μπορουσε να επιζησει σε μια αυστηρα συγκροτημενη κοινωνια. ο κοσμος ειναι στο συνολο του πιο πρωτογονος σημερα απ'οτι πριν απο πενηντα χρονια. (τζωρτζ οργουελ-1984)

σημεια επεμβασης
κατα μηκος της 25ης Μαρτιου

δοχειο μνημης

εγκατασταση στην μπετονενια κουρτινα

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΤΑΣ ΕΠΕΜΒΑΣΗΣ

"ΣΤΑ ΔΟΧΕΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΜΑΣ"

ΔΑΝΑΗ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ + ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΠΑΠΑΣΤΑΜΑΤΙΟΥ

"ΤΟ ΦΥΤΟΛΟΓΙΟ"

Σχολείο…………Το σχολείο μας …………Παιδικές αναμνήσεις……Οι αναμνήσεις μας …..Το φυτολόγιο ……….το φρούριο των παιδικών μας χρόνων……..Εκεί περνάγαμε τα διαλείμματα και όχι μόνο ………Στο πίσω μέρος του φυτολογίου υπήρχε όσο εμείς πηγαίναμε σχολείο ένα δέντρο ……..Ένα υπέροχο δέντρο που την άνοιξη άνθιζε……Μικρά κίτρινα μπαλάκια που η μυρωδιά τους χαράχτηκε σε κάποιο κομμάτι του εγκεφάλου μας για να μας θυμίζει πάντα αυτή την ηλικία . Μια ηλικία ξέγνοιαστη , αθώα και φωτεινή ,ροζ γαλάζια κίτρινη ,γεμάτη φαντασία και παιχνίδι .Γεμάτη παραμύθια με χρωματιστές σελίδες και φανταστικούς ήρωες ,νεράιδες ,μάγισσες ,ξωτικά, πριγκίπισσες, θεούς .Αλλά και κοκκινοσκουφίτσες ,κακούς λύκους ,νάνους ,χιονάτες ,μαγικές κολοκύθες ,μολυβένια στρατιωτάκια ,ζαχαρένια σπίτια . Γλώσσα ,μαθηματικά, ανθολόγιο αλλά και μικρός πρίγκιπας ,αστέρια και σύννεφα, τενεκεδούπολη ,μαγικοί καθρέφτες και ταξίδια ,ιπτάμενα χαλιά ,θησαυροί ,λυχνάρια ,μαγικά φίλτρα και σκούπες ,γίγαντες ,ζώα πούλια και αντικείμενα που μιλάνε . Όλα αυτά υπήρχαν μέσα στο φυτολόγιο αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν και στα δοχεία της μνήμης μας .Έτσι λοιπόν αν σήμερα μπορούσαμε να επέμβουνε σε αυτόν τον χώρο θα χτίζαμε ένα συμπαγές κτίσμα, ένα «δοχείο» που στους τοίχους του θα υπήρχαν κολλάζ όλων αυτών των αναμνήσεων και θα φυτεύαμε στη θέση που κάποτε άνθιζε ………..άλλη μια ΓΑΖΙΑ .

ΔΑΝΑΗ ΒΑΣΙΚΙΚΗ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ + ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΠΑΠΑΣΤΑΜΑΤΙΟΥ